۱۳۸۸ دی ۲۷, یکشنبه

بت شيشه اي

شهريور 82، بازي ايران- اردن، ورزشگاه آزادي براي من يك دانشگاه سطح بالا براي شناختن ايراني ها بود. بعد از گلي كه ايران در دقيقة 2 وارد دروازش شد، بدترين ناسزاها توسط اكثريت قريب به اتفاق تماشاچي ها نثار علي دايي و خانوادش شد و اين جريان تا دقيقة 44 ادامه داشت. بعد از گلي كه آقاي سيبل در اين دقيقه زد جريان كاملاً عوض شد و ورزشگاه تا آخر بازي يك صدا آقاي گل رو تشويق كرد. همين مسئله در بازي هاي اخير ايران با كره و عربستان هم به صورت معكوس تكرار شد.قدرت بت سازي ما ايراني ها كه سر جاي خود، اما درسرعت بت سازي و بت شكني هم يد طولايي داريم و با افتخار هم اين كار رو ميكنيم. عوض شدن اين روحيه هم آرزويي دست نيافتني به نظر مي ياد، در واقع سازگار شدن با اين شرايط و همرنگ جماعت شدن ساده ترين، منطقي ترين، نزديك ترين و بهترين گزينة پيش رو ديده ميشه!
Free counter and web stats