۱۳۸۹ مهر ۲۷, سه‌شنبه

ملت تلخ

1- مهران مديري در يك حركت انقلابي و در حمايت از جنبش سبز به ديدار شخص اول مملكت نرفت و بايد در پاسخ به اين عمل متحورانه، سريالش رو در بازار ناياب كنيم. اليوم، كپي و دانلود اين سريال فاخر در حكم محاربه با جنبش محسوب خواهد شد.
2- برادران آقاگليان جزو مزدوران صدا و سيما به حساب ميان كه تبليغات يكي از شبكه ها رو به صورت يكجا خريده و به شركت هاي مختلف مي فروشن. دليل اصلي عدم پخش قهوة تلخ هم فقط حساب دو دو تا چهارتا و زياده خواهي اين دو برادره.
3- مهران مديري، در يك حركت مزدور مأبانه به ديدار رئيس حكومت رفت و اثرش رو تقديم كرد. اليوم، هر كس يك كپي از اين سريال مبتذل رو تهيه كنه، يك وجب از خاك بهشت را از آن خود كرده. رسانه شمائيد!
استدلال هاي فوق همه از سمت يك طيف خاص مدعي جنبش در فاصلة زماني كوتاهي در بالاترين منتشر شد و لايه هاي سطحي احساسات رو هدف گرفت. هيچ كجاي اين استدلال هاي كاملاً منطقي! اثري از كلمة "حقوق مؤلف" نيست. در واقع اين دوستان حاضر هستن براي پيش بردن به اصطلاح مبارزات خودشون، ارزش هاي اخلاقي رو زير پا بگذارن و حق شخص ديگري رو پايمال كنن. چرا ما نبايد به جايي برسيم كه حتي اگر علاقه اي به ديدن شاهكارهاي دهنمكي داشتيم، اصل اون رو تهيه كنيم و با توجيه هاي بي ارزشي مثل مزدور بودن طرف يا استفاده از رانت دولتي اخلاقيات رو زير پا نگذاريم.
تقريباً با ربط: دوستي به نقل از يكي از كاريكاتوريست هاي معروف مي گفت كه بهترين سريالي كه در عمرم ديدم "فرندز" بوده، حتي با اينكه هيچ كمكي به جنبش سبز نكرده!
.
.

اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۲۱, چهارشنبه

لاله ها بيدارن

خسته اومدم توي اتاقم نشستم. موبايلم رو در آوردم كه يه آهنگ "تصادفي" گوش كنم بلكه از خسته بودنم كم بشه. دكمة پلي رو كه زدم نواي "سر اومد زمستون" يه چيزي رو توي قلبم فشار داد. خاطره ها شارژم كرده بود؛ برگشتم سر كار.
.
.

اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

ويرچوال لايف استايل

آقاي اميدواري، معلم ادبيات دبيرستان چرت و پرت هاي زيادي رو سر كلاس توي مخ ما فرو مي كرد كه البته هيچكدومش رو يادم نيست. اما يك جملة آقا معلم توي ذهنم حك شده: "سن كه از 50 سال بالاتر مي ره، تعداد كسايي كه توي قبرستون مي شناسين بيشتر از آدم هاي زنده س". حالا شده حكايت من و اينترنت؛ تعداد دوستاني كه از طريق مجازي لطف كردن و تولدم رو تبريك گفتن چندين برابر روش هاي حقيقي بود. البته هنوز خيلي زوده كه كه ادعا كنم دوستي ها داره به سمت مجازي بودن پيش مي ره، اما به راحتي مي شه گفت اگر جامعة مجازي نبود نه تنها خيلي از دوستي ها اصلاً شكل نمي گرفت بلكه حتي دوستي هاي قديمي هم رو به نابودي مي رفت. بدي يا خوبي اين مسئله و يا اينكه اصلاً زندگي توي گودر و فيسبوك و وبلاگ مي تونه جاي زندگي واقعي رو بگيره يا نه رو نمي دونم؛ اما جملة محسن دليل اصلي علاقة من به اين فضاهاست: "اگه اينترنت نبود از چندتا از دوستامون خبر داشتيم؟"
.
.

اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۱۹, دوشنبه

هنوز

دبستان كه بودم، درسي بود براي حسين فهميده و جملة معروف "رهبر ما اون طفل 13 ساله س كه فلان". اون موقع هميشه با خودم مي گفتم آخه 13 ساله كجاش طفله مرد گنده. من 13 سالم بشه يه خونواده رو روي يه انگشت مي چرخونم چه برسه به اينكه برم زير تانك! روزگار گذشت و از قضا 13 سالم شد. نه تنها از خونواده خبري نشد بلكه تانك هم گيرم نيومد كه برم زيرش. توي اون سن، 18 سالگي برام آخر مرد بودن بود. تقصيري هم نداشتم. نقطة اوج كار كميته ها بود و بگير ببند جوونا توي خيابون و جوابي كه هميشه به سوال من در مورد دليلش داده مي شد: "چون جوونن" و در ادامه "مثلاً 18 سالشونه حدوداً".همون زمونا بود كه ترسي از جوون شدن توي وجودم بود و وحشت از رفتن توي اون ماشينا كه از بيرون فقط چشم آدم پيداس.
پسر عمه كه زن گرفت، 24 سالش بود. با اينكه بابا 28 سالگي رفته بودن خونة بخت، اما يه حسي مي گفت 24 سال هم شد سن برا ازدواج، ميذاشت يه باره با جشن تولد 50 سالگي زن مي گرفت! 24 سالگي ديگه آخرش بود، جايي كه فكر مي كردم جووني تموم ميشه.
دبيرستان تموم شد و دانشگاه هم مثل برق گذشت. مراحل مرد شدن يكي پس از ديگري سپري شد بدون اينكه به اين فكر باشم كه اين مراحل داره از روي جووني رد مي شه. هرچند از ديد دوران بچگي، 28 سالگي يعني لغزيدن نوك كفش به لب گور! اما فعلاً جووني رو عشق است. توي 27 سال قبل خيلي بيشتر از 27 سال تجربه به دست آوردم و اميدوارم بيست و هشتميش آغازي باشه براي استفاده از تجربيات قبلي.
پ.ن: تصميم داشتم امسال نوشته هاي پارسال و سال قبلش رو يادآوري كنم فقط، اما انگشت ها روي كيبورد لغزيد ناخودآگاه!
.
.

اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۱۷, شنبه

ازكار

1- همه چيز عالي بود تا اينكه من وارد شدم. اول قلب كارخونه از كار افتاد و رفت براي سرويس، بعدهم حقوق هايي كه بيشترين تأخيرش سه روز بود، تا 15 روز داده نشد و همة اينها باعث شده انگشت اتهام به سمت من دراز بشه! فعلاً كه در حد شوخي و خنده نيش و كنايه ها و محكوم شدن به بد قدمي رو مي شنوم تا بعد ببينيم چي مي شه!
2- آقاي "ش" اگه سرمايه ش رو بذاره توي بانك، هر ماه چند برابر درآمد الانش سود مي گيره؛ اما اونموقع از لذت حقوق دادن به 500 نفر و شاد كردن دل 2000 نفر خبري نخواهد بود. حالا اين وسط اگه يكي ايشون رو "متهم" به آقازاده بودن بكنه يكمي دردناكه. اگه من توي شرايط مشابه قرار داشتم از صدتا فحش بدتربود.
3- يكي از تجربياتي كه در زندگي نداشتم هم صحبت بودن با طبقة پايين اجتماع بود. دغدغه هاي كارگرهاي كارخونه در نوع خودش واقعاً جالبه و نشون مي ده كه طرز فكر افراد چقدر به واسطة شرايط اجتماعيشون تغيير مي كنه. اين وسط نداشتن آگاهي و اطلاع از شرايط جامعه بد جور توي ذوق مي زنه؛ البته بايد توجه داشت كه اين بي اطلاعي هر چقدر باشه بازهم 63% نمي شه.
پ.ن: حقوقاشون رو دادن!
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۱۴, چهارشنبه

فردا كه بهار آيد


روزگار مال شماست،
مانور اقتدار برگزار كنيد و به ما بخنديد،
زن بپوشيد و با هم ارضا شويد،
اما،
اين نيز بگذرد،
در روزگار ما،
شما هم خواهيد بود،
ما سبزتر از شمايانيم
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۸, پنجشنبه

رسماً بدون عنوان

داخل محل كار، هيچ چيز فجيع تر از ضجه زدن كارگري كه دستش بين دستگاه گير كرده نيست. حتي خوشحالي ناشي از فهميدن اينكه اتفاق خاصي نيفتاده هم اين تصوير دردناك رو از ذهن پاك نخواهد كرد.
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۴, یکشنبه

تغيير (2)

شِر شدن پست قبلي توسط يكي از دوستان باعث شد كه كامنت هاي جالبي زير اون گذاشته بشه. بنابراين ترجيح دادم كه پست ديگه اي بنويسم تا بلكه تنوير افكار عمومي بشه.
1- انجام هر كاري توي زندگي مستلزم برآورده كردن پيش فرض هاي اون كاره. درصورتي كه زمينه سازي هاي لازم اتفاق نيفته، كار انجام شده محكوم به افراط يا تفريط خواهد بود.
2- يكي از بزرگترين اتفاقات زندگي هر شخص، تغيير بنيادين در عقايده. پيش فرض هاي اين كار و بر آورده كردن اون چندان ساده نيست و شامل مطالعات جامع و بررسي در مورد هر دو باور مبدا و مقصده. بدون ترديد دلايلي مثل تنبلي، كم نياوردن جلوي دوستان و خانواده، ديدن خواب، جوگير شدن و ... دلايل موجهي براي تغيير به نظر نرسيده و نه تنها نشونة شجاعت نيست بلكه حماقت رو نشون مي ده.
3- به نظر من، هر تغيير و تحولي بايد در بستر زمان اتفاق بيفته (سلام چشم در راه). تغييرات ناگهاني بيانگر نداشتن بررسي و حركت از سمت افراط به تفريط و يا بر عكسه. نمونه هاي مشهور در اين مورد كم نيستند.
4- همونطور كه تحجر اتفاق ورفتار ناپسندي به حساب مياد كه در نتيجة عدم به كارگيري قوة تفكره، انجام هر كاري بدون به كارگيري اين اين قوه به مراتب ناپسند تره. به شخصه فكر مي كنم محكوم شدن به تحجر بهتر از يك تغيير بدون فكر و منطقه.
5- تمام موارد گفته شده در شرايط يكسان از نظر امكانات قبل و بعد از تغيير صحت داره. شرايطي مثل عدم بلوغ فكري و رها شدن از جو بستة خانواده اگر منجر به زياده روي نشه، مي تونه جزء دلايل منطقي تغيير محسوب بشه (سلام سردمدار).
آخر- "تغيير" يك كلمة عام به حساب مياد كه هر دوي مثبت و منفي بودن رو در بر مي گيره. در پست قبل من فقط بعد منفي رو نگاه كرده بودم، همونطور كه علي و مسا فقط انگشت روي بعد مثبت گذاشتند. همونطور كه گفتم، صرف اينكه نظر شخصي بعد از تغيير به نظر من نزديك يا دور شده، دليلي براي نزديك يا دور شدن به اون فرد نيست؛ بستري كه تغير بر روي انجام شده به مراتب مهم تره.
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ مهر ۳, شنبه

تغيير

خانم س دو سال پيش در مهموني هاي خانوادگي با حجاب كامل ظاهر مي شد، با آقايون دست نمي داد و كساني كه اين كار رو مي كردند رو تقبيح مي كرد. خانم س، ديشب حجاب نداشت، با همه دست داد و در فوايد اهميت ندادن به اين جور مسائل سخن فرسايي ها نمود.
1- اگر ملاك رو حال فعلي افراد قرار بديم، خانم س نظراتش به من خيلي نزديكه و با اين حساب كاملاً قابل احترام خواهد بود.
2- اگر ملاك سير تحولات فردي باشه، خانم س شخصيتي كاملاً متزلزل، عقايدي سست و اعتقاداتي بدون تفكر داشته و داره و با اين حساب قابل احترام نخواهد بود.
آدم هاي زيادي رو توي زندگي ديدم و بدون توجه به اعتقادات و باورهاشون با اونها رفاقت كردم. اما توي اين رفاقت ها نقطة ضعف بزرگ من "تغيير"ه. عوض شدن بنيادي يك دوست براي من فقط نشان دهندة زائد دونستن قسمتي به نام مغز و نيرويي به نام عقل در بدن آدمه (حداقل براي مقطعي از زندگي)، فارغ از اينكه اين تحولات به سمت مثبت و يا منفي (با هر نوع تعريفي) باشه.
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي

۱۳۸۹ شهریور ۳۱, چهارشنبه

ماه مدرسه

بر خلاف تمام آهنگ هاي پخش شده توي برنامه كودك اين موقع از سال، توي دوران مدرسة من نه تنها خبري از خوشحالي از بازگشايي مدارس نبود، بلكه غمي جانكاه وجودم رو فرا مي گرفت. البته قضية سال اول دبستان خيلي فرق مي كرد. به خاطر خوشگذروني هاي دوران كودكستان، بي صبرانه منتظر مدرسه بودم و در پوستم نمي گنجيدم. وقتي وارد مدرسه شدم ورق برگشت. جو مدرسه از زمين تا آسمون با مهدكودك فرق داشت و همين باعث شد تا حدود 2 ساعت گريه ام بند نياد! سال هاي بعدي اما، گرية روز اول مدرسه منتقل شد به خواب شب قبل و زير لحاف (سلام شبح اپرا) و همين روند تا آخر دوران دبيرستان به شكل هاي مختلفي ادامه داشت.
دانشگاه دنياي ديگه اي بود. قرار بود توي يك خونه، تنها روزگار رو سپري كنم و به خاطر همين مسئله كيفور بودم (زاوية ديد مثبت لطفاً). يكي دو شب اول رو به هر نحوي بود سپري كردم اما شب سوم فهميدم تنهايي يعني چه. فشار زندگي مجردي تا 10 روز به بدترين شكل ممكن و با انواع اتفاق هاي بدجور به من وارد شد تا توي همون 10 روز نصف راه مرد شدن رو طي كنم. توي دو سال زندگي مجردي خيلي تجربه كسب كردم و آخرين تجربه هم نامردي يك آدم دوست نما بود كه باعث شد خونه رو دقيقاً توي امتحانات پايان ترم از دست بدم. نتيجة امتحانات همراه با بي خانماني و نداشتن تمركز هم كه از روز روشن تره.
بعد از اون جريان، تصميم گرفتم برم خوابگاه. تصميمي كه بعدها تاريخ نشون داد يكي از بهترين تصميمات زندگيم بود! غم اول مهر كلاً ناپديد شد و عشق ديدن دوستان و خوشگذروني هاي دانشجويي جاش رو گرفت. از حدود سال 84 و با شروع شدن پروژة ليسانس هم ديگه اول مهر معني خودش رو از دست داد و سال تحصيلي به صورت 12 ماهه در اومد براي من.
الان هم دو ساله كه ديگه از روند تحصيل دورشدم. با اين تفاوت كه پارسال قرار بود برم سر كلاس اما امسال از اون قرار خبري نيست. پارسال اين موقع بلاتكليف بودم و منتظر طي شدن پروسة مسخره و امسال لااقل منتظر بدقولي اجنبي ها نيسم. اگه بگم زندگي اي كه براي خودم بعد از تحصيل تصور كرده بودم دقيقاً همين بود، كرسي شعري بيش نگفتم، اما با ديد مثبت مي شه گفت كه اگه قرار بود درس رو ادامه ندم و كار كنم، شرايط الانم خيلي به ايده آل نزديكه.
.
.
اشتراك فيد مخفيگاه آزادي
Free counter and web stats